Ana Petrović

visual artist

LIFRAM1
5:00 min. in loop, HD video, paper, vellum paper, 2011

LIFRAM1 
5:00 min. u loopu, HD video, papir, paus papir, 2011.

At first I thought I could simply draw a line under he word medium, bury it like so much critical toxic waste, and walk away from it in a world of lexical freedom. “Medium” seemed too contaminated, too ideologically, too dogmatically, to discursively loaded.

  Rosalind Krauss: Voyage on the North Sea. Art in the Age of the Post-Medium Condition

Načine nadilaženja, interpretacije ili preoblikovanja filmskog medija u umjetničkoj praksi Ane Petrović možemo obuhvatiti terminom “parafilm”, koji se ponekad smatra kategorijom “proširenog filma”. Dok prošireni film upućuje na niz eksperimenata koji premještaju događaj projekcije sa konvencionalnog prikazivanja na jednome ekranu pribjegavajući multipliciranju ekrana i performansu, parafilm označava skup produkcija koje postupcima dubinske analize dispozitiva naglasak stavljaju na njegove materijalne, tehničke ili pak fenomenološke sastavnice: projektor, filmsku vrpcu, projiciranu svjetlost, vrijeme.

Za Hollisa Framptona  svaki je fenomen “parafilmski” čim mu je jedan element zajednički s filmom.  U tom smislu, izazovi  parafilma temelje se na mogućnostima propitivanja brojnih otklona od osnovnih filmskih elemenata.

Na istom tragu, kontekstualizirajući praksu Slobodana Šijana koja se formira  «oko filma»,  Dejan Sretenović govori o «razlaganju kinematografije na njezine konstitutivne elemente koji se osamostaljuju kao autohtona područja filmskog eksperimenta.”

“Parafilm identificira čitav spektar fenomena koje smatramo “filmskima”, ali koji nisu uključeni u tradicionalno definiran filmski materijal” – ističe Jonathan Walley u “The Material of Film and the Idea of Cinema”.  Walley parafilm dovodi u vezu s konceptualnom umjetnošću, a ta se veza ostvaruje kada se filmu pristupa kao “ideji”, a ne više kao tehničkoj aparaturi – odnosno dematerijalizirajući ga.

U okviru referencijalnog polja koje se formira radom Light Describing a Cone Anthonija McCalla, kojeg Walley ističe kao jedno od ključnih primjera koncepta parafilma i proširenog filma razvijaju se radovi Ane Petrović, formirajući se kao serija fotografija, fotosekcence, ili knjiga umjetnika / artist-book u strukturi flip booka (daumenkino). Oni su shvaćani kao prostor u kojemu se istražuju granice medija. Osim toga, video Non Visual Film Ane Petrović dovodi oblike medijskog  istraživanja do krajnjih konsekvenci podjednako, predmetnosti i recepcije, budući da se radi o filmu koji se gleda zatvorenih očiju, odnosno doživljava ne gledanjem. Ritmičnost svjetlosti i zvuka, eksperimenta na rubu apstrakcije, na tragu je povijesnih avangardnih eksperimenata, poput filma Arnulf Rainer Petera Kubelke.

Ana Petrović svojim radovima pristupa kao oblicima medijskih istraživanja, a  manifestiraju u različitim medijima i formatima. Radi se prije svega o interesu za  projekciju kao prostor percepcije i sredstvu koje proizvodi optičke senzacije. Stvarajući specifične uvjete i naprave za gledanje, Ana Petrović pažnju usmjerava prema promatraču kao ključnom elementu u procesu recepcije djela, preispitivanjem elastičnosti percepcije pojedinca i stvaranjem senzacija.

O radovima Ane Petrović, Branko Franceschi  tvrdi kako “označavaju multimedijalni postupak i napravu koje generiraju čaroliju opažaja projiciranog pokreta kao svjetlosnog traga. Iako su fascinacija filmom i fenomen tromosti oka na kojem je sazdana percepcija pokretnih slika očiti, vizualno istraživanje Ane Petrović u konačnici se referira i na optičku i geštalt umjetnost, odnosno, našu sposobnost da iz apstraktnih predložaka razvijamo narative, a možda čak i jasne mentalne predodžbe.”

U seriji fotografija Bez naslova, koja je strukturirana kao foto sekvenca, autorica bilježi prizor zrake svjetlosti iz projektora. Fotografija podjednako predstavlja minimalističku gestu i interes usmjeren na projekciju kao sredstvo reprodukcije filma. Istovremeno LIFRAM Daumenkino  (kino za palac) je artist book kojim autorica artikulira interes za pretpovijest pokretnih slika, a njezino “papirnato kino” inspirirano je upravo “tehnologijom” prvih pokretnih slika.

Ovakvim istraživačkim radovima umjetnica ulazi u prostore medijskog mišljenja i reprezentacije medija, odn. remedijacije, reprezentacije jednog medija drugim,  predstavljajući različite kinematičke eksperimente, afirmirajući jedno gotovo rubno umjetničko područje, ističući njegov istraživački potencijal. Na određen način uspostavlja kontinuitet interesa, povezujući prošlo i buduće,

odmaknuti od normativne tehnologije filmske produkcije i reprodukcije, ovi radovi, služe se različitim istraživačkim pristupima, putem “naprava za gledanje”, medijima fotografije i videa, kako bi se referirali se na jezik i čaroliju filma. 

                                                                                                                                         Branka Benčić

[email protected]

©copyright 2020 ana petrović