Ana Petrović
visual artist
Receipt 93/77 (Osijek, Croatia), 150 x 100 cm, acrylic on canvas, 2012
Receipt 18/08 (Slavonski Brod, Croatia), 140 x 100 cm, acrylic on canvas, 2013
Receipt 01/62 (Düsseldorf, Germany), 140 x 90 cm, acrylic on canvas, 2014
Račun 93/77 (Osijek, Hrvatska), 150 x 100 cm, akril na platnu, 2012.
Račun 18/08 (Slavonski Brod, Hrvatska), 140 x 100 cm, akril na platnu, 2013.
Račun 01/62 (Düsseldorf, Njemačka), 140 x 90 cm, akril na platnu, 2014.
U seriji radova pod nazivom Računi, Ana Petrović koristi metodu mimesisa i reprezentacije kako bi istražila granicu između slike kao objekta i slike kao čiste vizualne informacije. Polazište svakog rada je realni, banalni artefakt potrošačke svakodnevice – fiskalni račun – koji se prikuplja tijekom autoričinih putovanja i boravaka u različitim europskim zemljama. Prenoseći te šture, birokratske podatke na format velikog platna, umjetnica transformira privremeni dokaz o ekonomskoj transakciji u trajni spomenik osobne i društvene povijesti. Središnja napetost rada počiva na odnosu između pogleda s distance i taktilne neposrednosti; iz daljine, platna sugeriraju dokumentarnost, ostavljajući dojam uvećanog printa ili autentičnog dokumenta koji je mehanički multipliciran. Međutim, približavanjem radu, promatrač se suočava s procesom rekonstrukcije. Budući da je puko povećanje nemoguće bez autorske intervencije, račun je ovdje naslikan akrilom kao aproksimacija i interpretacija. Svako slovo, brojka i logotip rezultat su slikarskog procesa koji prokazuje sliku kao subjektivan čin, unatoč njezinoj prividnoj nesubjektivnosti i estetici bliskoj pop-artu. Ovi radovi funkcioniraju u zatvorenom krugu značenja: platno upućuje na ono izvan sebe – stvarni račun koji je nastao kao posljedica troškova života ili kupnje materijala – dok račun upućuje natrag na platno, obogaćujući ga društveno-ekonomskim kontekstom, PDV-om, točnim vremenom i mjestom nastanka. Time slika prestaje biti samo prikaz i postaje objekt koji prokazuje uvjete vlastitog nastanka, balansirajući između stroge forme konceptualne umjetnosti i pop-artističke estetike.
In the series titled Receipt, Ana Petrović employs the methods of mimesis and representation to explore the boundary between the painting as an object and the painting as pure visual information. The starting point for each work is a real, banal artifact of consumer everyday life—a fiscal receipt—collected during the artist’s travels and residencies across various European countries. By transferring these sparse, bureaucratic data onto large-scale canvases, the artist transforms a temporary proof of economic transaction into a lasting monument of personal and social history. The central tension of the work lies in the relationship between the distant gaze and tactile immediacy; from a distance, the canvases suggest a documentary quality, giving the impression of an enlarged print or an authentic document mechanically multiplied. However, upon approaching the work, the viewer is confronted with the process of reconstruction. Since mere enlargement is impossible without authorial intervention, the receipt here is painted in acrylic as an approximation and an interpretation. Every letter, number, and logo is the result of a painterly process that exposes the painting as a subjective act, despite its apparent non-subjectivity and an aesthetic close to Pop Art. These works function within a closed loop of meaning: the canvas refers to something outside itself—the actual receipt that came as a consequence of living expenses or purchasing materials—while the receipt refers back to the canvas, enriching it with a socio-economic context, VAT, and the exact time and place of its origin. Thus, the painting ceases to be a mere depiction and becomes an object that reveals the conditions of its own creation, balancing between the strict form of Conceptual Art and a Pop Art aesthetic.
